بس کن این چرتو پرتایه انسان دوستانه ات را

هم تو می دونی هم ما می دانیم که دنیای بدون دیکتاتوری با وجود آدما امکان پذیر نیست.

دنیایی که به اسم دموکراسی در آن جنگ می شود.ازش چه انتظاری داری؟

انتظار بیهوده؟

این از تموم حرکات و رفتار هاشون داااااااااااااااااااااد می زنه.

حتی "او".

هیچ کس از ما خوشش نمی آید .

از برخورد هاشون به اندازه ی کفایت ضایعس .

حتی تو .

کمتر کسی با ما ارتباط برقرار می کند .

.

.

.

(کمتر کسی ما را تحمل می کند بهتر است. )

به زور که نمی شود ما را دوست داشت.

می شود ماه عزیز؟

نمی شود. دروغ نگو، تو حتی خودتم ما را دوست نداری.

همه از ما بدشان می آید.

بخشیش را به دست "ماه" سپردیم

تكه ای دیگر را به "عزیزمان" دادیم

قسمتیش امانت دست "فلونی" است

قسمت دیگرش ازآن "بهمانی" ست

تكه ی كوچِکیش را در جیب "او" انداختیم 

تكه ایش را با "دخترک مو قهوه ای" همراه کردیم 

قسمتیش را با "آدم برفی" طاق زدیم

تکه ایش رو در قمار به "یکی" باختیم

با قسمتیش لبخندی برای "فلان آدم" خریدیم

قسمتیش امانتی برای "ایشون" است که با قلبش پیوند زدیم تا جای زخمش پر شود

...

خلاصه تکه ای دیگر از قلبمان را به قیمت پایه ی محبت برای حراج گذاشتیم

تو عزیزکمان با دوتا قلب و نصف مغز به دنیا اومدی ...

(همینه که تو رو خواستنی کرده...)

 می فهمی؟

آدم برفی سردش است.

آدم برفی ساکت است.

آدم برفی گونه هایش خیس است .

آدم برفی نگران است .

آدم برفی غمگین است.

به سمتش می رویم  او را بغل می كنيم، گرمای تنمان را در اختيارش می‌گذاریم و او را با تمام وجودمان گرمش می كنيم؛ با او حرف می زنيم و اشک ها را از روی گونه هایش پاک  می كنيم. از نگرانی هايش می گويد؛ او را دلداری می دهیم و برايش از زيبايی ها حرف می زنيم، می خندد. چشم هايمان را می بنديم و در كنارش می مانيم.صبح چشمانمان را كه باز كرديم؛ دیگر نه او بود ...نه تنهاييش . نه از سرما ، نه از سكوتش،از گونه های  خیس، نگرانی ها و حتی از غمش هم خبری نبود... تنها تكه يخی به شکل قلب بر روی زمین افتاده بود؛ آن را با خودمان به خانه آورديم و تا ابد در فريزرمان نگهش خواهیم داشت.

ما احساساتش را جریحه دار کردیم...

تقصیر ما نیست او دارد بیش از حد به ما وابسته می شود...

ما نمی خواهییم در اثر مجاورت زیاد با ما وجودیتش تخریب شود...

ما می دانیم لایق خوبی هاش نیستیم...

ما می دانیم نباید زیاد از حد به او نزدیک شویم...

ما می دانیم او از خواب هم حتی شکننده تر و شاید از گلبرگ هم ظریف تر باشد...

ما حتی S.M.S تولدت مبارک هم بهش ندادیم...

به ما زنگ زد و تولد خودش را به ما تبریک گفت...

چرا انقدر به ما وابسته است؟

درک نمی کند ما برایش مثل سم می مانیم؟

اشک از چشمانمان می آید احساس می کنی ماه عزیز؟

شاید به آن احتیاج پیدا كنی...

شاید يکهو احساس كنی چیزی نیاز داری؛ برای پرت کردن برای له کردن، برای گذاشتن زیرت و نشستن رويش...

شايد احساس كنی نیاز داری با چیزی صحبت كنی ...

شايد احساس كنی كه ما چشم به راه، در خانه منتظر تو نشسته ایم و چشمانمان با درب خانه يكی‌‌ ‌شد.

ما دوستت داریم ،حتی وقتی زر زر اضافی می کنی و زیر گریه می زنی.

تو می‌ خندی، به ما اما ما می‌دانیم يک چیزی در ذهنت است كه به آن می خندی‌ ،نه به ما.

...

  توضیح: هر عددی که تعریف نشده است و وجود یا هر کوفت دیگری نداره ∞(بی نهایت) جاش می ذارن

اگه نیروی گرانش زمین یه کوچول کم تر بود ما دیگه ماه نداشتیم چون اون از زمین فرار می کرد.

احساس می کنم عشق ما هم مثل نیروی گرانش زمین است. ما متاسفیم احساس می کنیم عشقمان به تو یه کوچول کم بود و برای همین بود که تو از دستمان در رفتی...

البته فراموش نکن که زمین همونقدر به ماه نیوری جاذبه وارد می کنه که ماه به اون نیرو وارد می کنه....